مے دانستـــ ً ــم كه مے روے .... فقط دير يا زودش را شـــك داشتــ ٌــم !
دل من تنها بود.
دل من هرزه نبود.
دل من عادت داشت.
...
كه بماند یك جا.
به كجا؟ معلوم است!
به در خانه تو.
دل من عادت داشت.
كه بماند آنجا.
پشت یك پرده تور...
كه تو هر روز آن را به كناری بزنی.
دل من ساكن دیوار و دری.
كه تو هر روز از آن می گذری...
دل من ساكن دستان تو بود.
دل من گوشه یك باغچه بود.
كه تو هر روز به آن می نگری.
دل من را دیدی؟
ساکن قلب تو بود..
یادت هست؟
سخن از ماندن نيست
من و تو رهگذريم
راه طولاني و پر پيچ و خم است
همه بايد برويم تا افقهاي وسيع
تا آنجا كه محبت
پيداست
همه چيز گاه اگر کمی تيره می نمايد
باز روشن ميشود زود
فراموش مکن اين حقيقت است:
بارانی بايد،تا که رنگين کمانی برآيد
و ليموهايی ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود
و گاه روزهايی در زحمت
تا که از ما انسانهايی تواناتر بسازد.
خورشيد دوباره خواهد درخشيد،زود
خواهی ديد
( کولين مک کارتی)
زندگي كوتاهتر از آن است كه به خصومت بگذرد و
قلب ها گرامي تر از آنند كه بشكنند آنچه از روزگار به
دست مي آيد با خنده نمي ماند و
آنچه از دست برود با گريه جبران نمي شود فردا خورشيد طلوع خواهد
كرد حتي اگر ما نباشيم
خوشبختي مثل يه پروانه است....
وقتي دنبالش ميدوي پرواز ميكنه اما وقتي وايسي مياد رو سرت ميشينه .
